Categorie archief: Dochters

Kind kan de was doen

Iedereen met pubers in huis herkent vast het probleem van de vele natte handdoeken.
Zó hang je ’s morgens een hele was met frisgewassen handdoeken buiten aan de lijn en zó ligt de helft van die handdoeken de volgende dag al weer nat in de hoek van de badkamer, of nog erger, op de puberkamer. Gèk werd ik ervan! Hoeveel handdoeken heeft een gemiddeld mens nodig in de week? Ik doe makkelijk 2 of 3 keer met een handdoek na het douchen. Mijn pubers niet. Die gebruiken er 3 per douchebeurt en gooien ze dan van zich af.

IMG_4974

Of er hingen 6 vochtige, klamme lappen te drogen in de badkamer en niemand wist welke handdoek van haar/hem was. Het ‘risico’ lopen dat je per ongeluk de handdoek van je moeder pakt (of nóg viezer: van je stiefvader!) moet je als puber niet willen. Dus uit voorzorg negeer je de handdoeken die al in omloop zijn en grijp je 3 nieuwe.

“Mam, wanneer ga je weer wassen? De handdoeken zijn op!”

Herkenbaar?

De heer des huizes zei al vaker tegen mij: “Waarom geef je ze niet allemaal hun eigen kleur handdoek? Dan koop je er 6 en daar moeten ze het maar mee doen”.
Aanvankelijk leek me dat een beetje rigoureus maar nadat ikzelf voor de tigste keer misgreep (Drijfnat uit de douche komen en de kast leeg aantreffen en dan maar een vochtige handdoek van de badrand grijpen) was ik het zat en ben ik diezelfde dag nog naar de Hema gereden en kocht voor beide dames eigen handdoeken.

IMG_4946

Ik was wel zo aardig om ze allemaal eerst even te wassen anders drogen ze voor geen meter natuurlijk.

We zijn nu een poosje verder en ik ben erg enthousiast over dit project!
De wasmachine draait geen overuren meer, de dames zijn erg zuinig op hun eigen handdoeken (want ze krijgen er maar 3 per week) en heel belangrijk: Ik grijp nooit meer mis en heb een DROGE handdoek!

Fijne dinsdag!

Dit artikel werd geschreven zonder medewerking van Hema. En dat is een gemiste kans voor hen 😉

Wonderlijke woensdag

Vanmorgen tijdens mijn dagelijkse wandeling met meneer Hond werd ik overvallen door alle mooie kleuren die ik zag.
Zelfs de stoep waarop ik liep zag er ineens heel anders uit dan op alle andere dagen.

IMG_0870

En toen ik naar boven keek zei ik hardop: ” Ooooh!”

28f3ee34c7ca06b829f1791bb9f1bef8

c74472fd17e60f77fd7fcbe418e5b7e2

Ooooh ik hou zo van blauw en oranje!
De (nog) herfstkleuren die zo mooi afsteken tegen een strakblauwe lucht; ik vind het bijna betoverend.

6efd0db3147b94eb268608d346ba4d9c

Thuisgekomen zette ik een lekker bakje koffie voor mezelf, de hond nestelde zich gezellig op zijn kussen en toen ik nét zat, ging de telefoon……mijn jongste Kuiken: “Mam, ik heb weer migraine, ik zie niks meer, kom je me halen van school?”

Tuurlijk lief kind!

Merlijne heeft al migraine sinds ze heel jong was. een jaar of 5, 6 was ze toen ze voor het eerst een aanval kreeg. Het begint bij haar altijd met het zien van lichtflitsen en zwarte vlekken. Vervolgens vallen delen van haar gezichtsveld uit. Eerst in het midden en dan breidt het zich uit naar bijna haar gehele zicht. Langzaam (half uur tot een uur) trekt het beeld weer recht maar dan komt de knallende hoofdpijn. Medicijnen helpen niet.
Merlijne valt dan in een diepe slaap en als ze na een paar uur wakker wordt is het vaak over. Hoogstens nog wat suf.

Slaap lekker liefje. Vanmiddag ziet de wereld er voor jou ook wel weer kleurrijker uit!

c1a73f48c5afee78cf6849e8b95e8405

You are my wild

Hier schreef ik eens eerder in deze serie.
Ik voelde zomaar de de behoefte om er nog eentje te plaatsen, maar dan met mijn jongste kuiken in de hoofdrol.

Hier is ze: Merlijne Lisette, het kind dat altijd ” mijn kleintje” is. En dat terwijl ze boven mij en haar oudere zus uitsteekt. Het meisje met enorm veel vrienden en vriendinnen. Het sportieve kind dat het liefst 5 keer per week op het voetbalveld staat. Het 13-jarige meisje dat soms totaal in haar eigen wereld zit en onbereikbaar lijkt. Het meisje dat helemaal opgaat in youtube-filmpjes die wij als mede-bewoners van dit huis totaal niet begrijpen. Het meisje dat zo zelfstandig is maar soms ineens kan zeggen: ” Ik heb aandacht nodig” en komt knuffelen met haar lange lijf. Het kind dat de slappe lach krijgt als jij je hoofd stoot. Het meisje dat steeds vaker tegengas geeft en haar eigen zin doet.
Mijn lieve meisje waar ik van houd van hier tot aan de sterren en weer terug….

IMG_4267

IMG_4266

IMG_4276

YOU ARE MY WILD

I am your parent you are my child
I am your quiet place, you are my wild
I am your calm face, you are my giggle
I am your wait, you are my wiggle
I am your audience, you are my clown
I am your London Bridge, you are my falling down
I am your Carrot Sticks, you are my licorice
I am your dandelion, you are my first wish
I am your water wings, you are my deep
I am your open arms, you are my running leap
I am your way home, you are my new path
I am your dry towel, you are my wet bath
I am your dinner you are my chocolate cake
I am your bedtime, you are my wide awake
I am your finish line, you are my race
I am your praying hands, you are my saving grace
I am your favourite book, you are my new lines
I am your nightlight, you are my sunshine
I am your lullaby, you are my peek-a-boo
I am your kiss goodnight, you are my I LOVE YOU

Author: Maryann K Cusimano

Zonsverduistering

Ik weet het nog goed; de zonsverduistering van 1999.
Ik stond met mijn hoogzwangere buik aan de Utrechtse Oudegracht te kijken naar dit bijzondere verschijnsel (uuuh eigenlijk ontschijnsel). De wereld leek even stil te staan. Het was, in mijn herinnering, een bijna serene ervaring. Dat kwam ook door het kindje in mijn buik en het besef dat dit écht heel bijzonder was.

Vandaag maken we dat bijzondere fenomeen weer mee.
Met hetzelfde kind dat toen, back in 99′, in mijn buik zat, loop ik nu 15 jaar later samen op straat tijdens de verduistering.
image
Ik breng haar, met de hond, naar de bushalte. Ze gaat naar school. Niks stilte, niks sereen. Al kletsend en lachend lopen we samen en vinden de verduistering een beetje tegenvallen. We hadden er meer van verwacht zeg maar.

Aan de schoenen van dochterlief lag het zeker niet!
image

Wat deed jij tijdens de zonsverduistering in 1999 én 2015?

Hoera

Gisteren was een fijne dag!
Het was een kadootje; zo’n dag met het spreekwoordelijke Gouden randje eromheen.
Ten eerste was ons jongste kuiken jarig. Merlijne werd 13 jaar!
image
Ten tweede waren we allevier vrij en hadden we de hele dag het gevoel dat het weekend was. En ten derde scheen de zon en was de Lente al goed voelbaar.

Met 2 pubers in huis is het ‘samen dingen doen’ soms ver te zoeken. (Herkenbaar voor andere huishoudens mét pubers?)
Gisteren was, zoals ik al zei, een dag met een Gouden randje.
De jarige job was al vroeg druk met visite en vriendinnetjes die langskwamen. Maar Juliëtte (oudste kuiken) en ik hebben weer eens gezellig ouderwets samen taarten gebakken. Gelukkiger kun je mij niet hebben 🙂
Ik bakte een appeltaart en maakte een aardbeien-kwarktaart.
image
Juliëtte maakte DE verjaardagstaart voor haar jarige zusje. Uren is ze er druk mee geweest. Met groot geduld en met haar (enigszins lastige) perfectionisme, knutselde ze (voor het eerst) een bjoetie van een taart!
image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

En dit was het resultaat na een dagje bakken…(jammer van de onduidelijke foto)
image

En ‘avonds vierden we met familie feest! En dat is bij ons, als patchwork-gezin altijd best bijzonder. Voor De kinderen is het héél fijn dat iedereen hier welkom is. Je verjaardag vieren met zowel je vader en moeder, je (stief)vader, je (inmiddels helaas) ex-stiefmoeder, je echte grootouders, je (stief)grootouders, al je nichtjes en neefjes, je tantes en ooms….is toch gewoon FIJN! Zo hóórt het met gescheiden ouders, vinden wij. Iedereen die op zijn/haar eigen wijze verbonden is met de jarige, viert mee. Samen zingen we, samen eten en drinken we en samen proosten we.
Met de jarige als middelpunt!

Plannen, overzicht, structuur en ordenen…

..dit alles is niet het sterktste punt van mijn beide middelbare-scholiere-kuikens.
Ze hebben het niet van een vreemde want ook ik was hier vroeger een ramp in.
Door het-niet-kunnen-plannen had ik vroeger ook geen overzicht. En heel eerlijk gezegd vond ik het wel best. Daardoor ben ik nu héél goed in crisismanagement. Als plan A dreigt te mislukken kan ik naadloos over op plan B. Ik heb geleerd vertrouwen te hebben in “een goede afloop” en raak dus niet van de leg als iets niet helemaal “volgens planning” loopt. Mede omdat ik dus vaak geen planning heb. Best lekker, kan ik je zeggen. Ik ben een kei in ad-hock dingen oplossen en presteer het beste onder enige druk. Ik ben zo’n type die met haar jas al aan (omdat we op visite gaan) nog even snel een zelfgemaakt kadootje zeer creatief inpakt en er nog een gedicht bij schrijft in 5 minuten. Of de lekkerste dingen op tafel weet te toveren als we onverwachts bezoek krijgen.

Deze laissez-faire-houding past bij mij. Ik vaar er goed bij; zou het denk ik niet anders kunnen of willen. Mijn echtgenoot denkt daar soms anders over. Hij is het tegenovergestelde wat dat betreft. Plannen en vooruit kijken, weten waar je aan toe bent voor de broodnodige rust in het hoofd is waar híj van houdt! Regelmatig vraagt hij aan mij: “En, wat is het plan?” en verwacht daar dan ook een gestuctureerd en weloverdacht antwoord op.
Omdat we allebei niet geloven in toeval zijn we er dus van overtuigd dat we van elkaar kunnen leren. Hij een beetje loslaten, wat lastig is voor een controle freak, en ik een klein beetje meer structuur in alles, wat lastig is voor een “makkelijk typje”.

In de afgelopen jaren (Lief en ik zijn nu 8 jaar samen) heb ik inderdaad geleerd dat ik het huishouden bijvoorbeeld prima kan organiseren als ik me houd aan mijn to-do-lijstje (anders komt er geen bal van terecht en schuif ik alles door naar “morgen”..).
Samen plannen we…en laten we los. Maar dit zal altijd ons sparringspunt blijven vrees ik.

Afijn, ik had het dus over mijn 2 dochters die, net als hun moeder, erfelijk belast zijn met slordigheid. HIER schreef ik er al eens een blogje over.
Ik ben dus geen moeder die haar kinderen elke keer vraagt of ze hun kamer willen opruimen. Ik help ze wel bij het ordenen. Als al hun kleding verplaatst is van kast naar grond moeten ze dat zelf weten en krijgen ze daar niks van. Maar dat is met schoolboeken en schriften anders. We hebben hier aan de lijve ondervonden dat hun schoolprestaties lijden onder ongeorganiseerdheid. Het feit dat de meiden AL hun schoolboeken óm de week van papa naar mama moesten sjouwen ivm co-ouderschap hielp daar niet aan mee. Sinds kort wonen Juliëtte en Merlijne bij ons (dus geen co-ouderschap meer) en hoeven ze niet meer te slepen met hun spullen. Dat is fijn want zo langzamerhand komt er rust.

Foto 12-11-14 13 57 03

Voor allebei kochten we houten bakken bij Ikea voor hun schoolboeken. Vak per bak. Heel handig en overzichtelijk. Er worden geen boeken meer vergeten. Er zijn geen boeken ineens “kwijt”.

Foto 12-11-14 13 57 17

Ik kan het iedereen aanraden!

You are my wild

You are my wild is een wekelijks foto project op internet. Een project van 14 fotografen die in één beeld de liefde voor hun kinderen weergeven. In Nederland en België is het project nu ook al een tijdje geliefd. Op Zilverblauw kan je via de deelnemerslijst een kijkje nemen op de verschillende blogs die meedoen. Ik heb het altijd een prachtig project gevonden maar voelde nooit de behoefte om wekelijks mee te doen. Mijn prachtige kinderen, waar ik ape-trots op ben, vinden het niet altijd even leuk als hun moeder wéér met die camera aan komt zetten. Het is knap lastig om spontane, onopgemerkte plaatjes te schieten van pubers die zich áltijd bewust zijn van zichzelf.

Maar soms….heel soms lukt het me en vang ik één van mijn kinderen in een prachtig plaatje. Uiteraard gevolgd door: “Mahaaam! Moet dat nou? Laat eens zien!”.
En dan, als ik geluk heb, komt de foto door de ballotagecommissie en krijg ik toestemming om hem op mijn blog te plaatsen. Hurray!

Dus hier is ze; Juliëtte Emelie, het kind dat mij 15 jaar geleden moeder maakte. Het gevoelige meisje. Het meisje waar ik enorm trots op ben en waar ik onmetelijk veel van houd. Het meisje dat door vallen en opstaan leert haar eigen grenzen te bewaken. Het meisje dat op zoek is naar Zichzelf en daar momenteel heel erg haar moeder voor nodig heeft.

975885d10ba07b8d1e61988bf3789e42

d38cca7c1e2289fa045f5d223d535290

YOU ARE MY WILD

I am your parent you are my child
I am your quiet place, you are my wild
I am your calm face, you are my giggle
I am your wait, you are my wiggle
I am your audience, you are my clown
I am your London Bridge, you are my falling down
I am your Carrot Sticks, you are my licorice
I am your dandelion, you are my first wish
I am your water wings, you are my deep
I am your open arms, you are my running leap
I am your way home, you are my new path
I am your dry towel, you are my wet bath
I am your dinner you are my chocolate cake
I am your bedtime, you are my wide awake
I am your finish line, you are my race
I am your praying hands, you are my saving grace
I am your favourite book, you are my new lines
I am your nightlight, you are my sunshine
I am your lullaby, you are my peek-a-boo
I am your kiss goodnight, you are my I LOVE YOU

Author: Maryann K Cusimano

Ik zie rond in de wereld….met de bus naar school.

Vandaag is het zover: Merlijne haar eerste schooldag op “het Middelbaar”.
Voor het eerst met de bus vond ze best spannend.
Helemaal naar de Stichtse Vrijeschool in Zeist. Dat is toch een uur reizen met de bus.
Net zoals bij haar grote zus, 3 jaar geleden, werd ze uitgezwaaid bij de bushalte.

Dus met de hele familie liepen we vanmorgen in optocht. De meiden, Mike, ik en de hond. Gezellig!

Foto 02-09-14 08 09 12

“Morgen hoef je écht niet meer mee hoor mam!” zei Merlijne stoer.
En Juliëtte vond die hele uittocht “a bit awkward”. 😉

Nee hoor dames, mama draait zich morgen nog lekker een keertje om als ze de voordeur dicht hoort slaan! Don’t worry!

Foto 02-09-14 08 10 04

En daar kwam de bus.
Dikke kus, instappen,inchecken, nog een keertje zwaaien en een plekje zoeken in de nog lege bus. De aardige buschauffeur deed speciaal voor die hysterische moeder-met-foto-toestel de achterste deur open zodat ze nog een paar foto’s kon schieten van haar kroost.
“Mahaaaam kappen nou!” riep Juliëtte nog. Maar die is vast vergeten hoe fijn ze het zelf vond toen haar moeder hetzelfde deed, bij haar, 3 jaar geleden.

Foto 02-09-14 08 11 17

Daag, lieve, grote, stoere meiden!
Fijne dag op school!
Vanmiddag wacht ik jullie op, met thee. Ik beloof dat ik niet bij de bushalte ga wachten 😉

Ezeltocht

Gisteren maakten wij een wandeltocht door een prachtig bos en Frans dorpje. Onze 3 pubers op een ezeltje en onze kleinste cowboy (Neef Thom) op een Shetlandertje.
Wat was het leuk! Behalve dan dat we verdwaalden en veel langer over de tocht deden dan de bedoeling was. Voor kind, ezel en shetlander heus niet erg maar voor ons (moi, Lief, Zus en zwager) was het een hele wandeling!

IMG_3812

IMG_3818

IMG_3870

IMG_3862

IMG_3855

IMG_3871

IMG_3884
Mijn zus laura met haar gezin

IMG_3878

IMG_3890

Home sweet home

Alhoewel we hier thuis allemaal druk zijn met “afronden van het jaar” en onze to-do-lists nog eindeloos lijken, hadden we afgelopen weekend ook fijne rustmomentjes.

Terwijl ik crashte op de bank had ik het heerlijke uitzicht op mijn 2 puberkuikens die samen aan de keukentafel aan het tekenen waren.

Een beter Home-sweet-home-gevoel kan ik me niet wensen!

Foto 04-07-14 20 04 49

Foto 04-07-14 19 53 14 (1)

Iedere maandag staat mijn blog in het teken van Home sweet home en plaats ik foto’s van één bepaalde plek uit mijn huis.
Wil jij ook meedoen? Dat kan. Laat dan een reactie achter op mijn Home sweet Home blog van die week en vul je gegevens in in het SimplyLinked kadertje. Op die manier is het makkelijk en simpel om bij elkaar te gluren!