Auteursarchief: Barbaramama

Mini haakswap

Een aantal weken (maanden?) geleden spraken Sas (je weet wel, ‘zij van Hier‘) en ik af om een mini-haak-swap te doen. Mini omdat zij iets voor mij zou maken en ik iets voor haar. Het zouden warme Herfst/Winter projectjes worden.
Dus toen zo ongeveer de mussen van het dak vielen haakten wij er allebei ijverig op los om op tijd (aanvang Herfst) elkaar een met Liefde zelfgemaakt haakwerk te geven.
Ik was natuurlijk supernieuwsgierig wat ze voor mij zou maken. Twee keer kreeg ik op Instagram een sneak preview te zien….en dat beloofde heel wat!
Wat ik voor Sacha wilde maken was me al snel duidelijk: een mooie warme omslagdoek! Tot 2 keer toe moest ik opnieuw beginnen omdat ik de eerste omslagdoek in een prachtige kleur Petrolblauwe wol maakte. Maar omdat ik de wol ooit in Frankrijk had gekocht kon ik niet zomaar wat bolletjes bijhalen toen bleek dat ik te weinig had gekocht. Balen! Toen begon ik er eentje te haken in een soort okergele wol. Gaandeweg twijfelde ik heel erg of dit wel een “Sacha kleur” was. Ik besloot deze okergele omslagdoek voor mezelf af te maken (work in progress).
Uiteindelijk koos ik voor een hele mooie kleur grijs.
Ik maakte de omslagdoek af met een gekleurde rand en kwastjes aan de drie punten.

Afgelopen zaterdag was het zover en zagen we voor het eerst wat we voor elkaar gemaakt hebben.

Ik ben zo verschrikkelijk blij en gelukkig met het Prachtige uuuuuuuh….. DING dat Sas voor me maakte! ‘Ding’ klinkt misschien een beetje onaardig maar ik heb er geen woord voor eigenlijk. Het is geen vest, geen omslagdoek, geen deken-met-armsgaten. Het is gewoon het Mooiste gehaakte Ding dat ik ooit zag!
Bedankt lief Spiegeltje!
image

image

image

image

image

image

Laat de Herfst maar komen!

Afsluiten voor negativiteit

Lief Spiegeltje,

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Hoe doe jij dat?
De buien van anderen hebben altijd grote invloed op mijn gevoel. Ik ben overgevoelig voor sfeertjes. Ik heb er lichamelijk én geestelijk last van als mensen om me heen geïrriteerd of sjaggerijnig zijn. Dit zonnetje kan niet schijnen als er bewolking is. Ik wil de ander dan ‘helpen’ om de zwarte bril af te zetten en reik een roze bril aan. Dat doe ik dan door de situatie (waarover de ander geïrriteerd is) hardop te bekijken van een zonniger(e) kant. Omdenken. Ik ben er een ster in om (voor mezelf) negatieve dingen om te zetten in iets positiefs. Zelf vind ik dat best een fijne eigenschap. Door deze “gave” leef ik redelijk stress-loos. Ik kan er niet tegen; tegen al teveel stress. Ik ben zowiezo allergisch voor negativiteit. Ik.Kan.Er.Niet.Tegen!
Maar je snapt dat bovenstaande nogal vermoeiend is. Voor mij, omdat ik constant in de Moeder Theresa modus schiet als ik zie dat een ander ergens mee worstelt. Barbara schiet altijd te hulp met een verlichtende andere (positieve) kijk op de zaak in de hoop dat de ander daar wat aan heeft, zich er iets van aantrekt en zich daardoor beter gaat voelen. Maar voor anderen schijnt het ook, hetzij op een andere manier, vermoeiend te zijn. Sommige mensen wíllen helemaal geen andere, positievere kijk op de situatie. Sommige mensen hóuden van hun zwarte bril. Sommige mensen háten roze….blijkbaar.

image
Waarom trek ik mij al die negativiteit dan zo aan? Waarom heb ik dan altijd de drang om de huis-tuin-en-keuken-psychologe uit te hangen? Waarom wil zo graag mijn nuchtere en positieve levenshouding overdragen op de mensen om me heen? Is dat écht omdat ik hén wil helpen? Is dat écht omdat ik het zonde van hun tijd en leven vind om je zo druk te maken over dingen waar we tóch met z’n allen geen invloed op hebben? (Mijn levensmotto is niet voor niets: “Vechten tegen de realiteit verlies je altijd!”)
Of is het een egoïstische gedachte van mij dat IK gewoon een pais en vree wereldje om me heen wil? Wil ik niet gewoon de wereld om mij heen positief hebben omdat IK daar goed bij functioneer?
Het wordt tijd dat ik mijn eigen motto weer eens goed op mezelf ga betrekken. Ik heb nu eenmaal geen invloed op het geklaag, gesjaggerijn of negatieve kijk op de wereld van anderen. In plaats van continu “de vertegenwoordiger van het Omdenken voor anderen” te zijn zou ik graag willen leren om me er voor af te sluiten. Ik zou willen dat ik mijn positivisme, vrolijkheid en nuchterheid zou kunnen behouden zodra er een negatieve donderbui in mijn buurt waait. Gewoon wachten tot de bui overwaait, dat hele negatieve pakketje bij de ander te laten en mijn licht ergens anders op te laten schijnen!

Nogmaals, hoe doe jij dat?

Bovenstaand blogje is geschreven in de serie: “Spiegeltje,…”.
In deze blogjes schrijven Sacha ( Sorry about the mess but we live here ) en Barbara ( Barbaramama ) briefjes, zogenaamde Spiegeltjes, naar elkaar over alledaagse herkenbare of minder herkenbare dingen. Elke week verschijnt er een briefwisseling. De ene keer stuurt Barbara een brief en beantwoordt Sacha hem en de volgende keer andersom
Sacha en Barbara leerden elkaar ongeveer 9 jaar geleden schrijvend kennen. En soms heb je dat: dan klopt alles. Levens lijken synchroon te lopen. En je hoeft de ander maar in de ogen te kijken of je hebt het gevoel dat je in de spiegel kijkt.

Benieuwd naar het antwoord op bovenstaand Spiegeltje? Kijk dan snel HIER

Reacties onder onze Spiegeltjes vinden we erg leuk!

RE: Kinderhandjes

Het volgende blogje is geschreven in de serie:”Spiegeltje,…” En is een antwoord op het blogje (ook wel Spiegeltje genoemd) van Sacha (Sorry about the mess, but we live here )

In deze blogjes schrijven Sacha van “Sorry about the mess but we live here” en Barbara van “Barbaramama” briefjes, zogenaamde Spiegeltjes, naar elkaar over alledaagse herkenbare of minder herkenbare dingen. Elke week verschijnt er een briefwisseling. De ene keer stuurt Barbara een brief en beantwoordt Sacha hem en de volgende keer andersom
Sacha en Barbara leerden elkaar ongeveer 9 jaar geleden schrijvend kennen. En soms heb je dat: dan klopt alles. Levens lijken synchroon te lopen. En je hoeft de ander maar in de ogen te kijken of je hebt het gevoel dat je in de spiegel kijkt.

We wonen niet bij elkaar in de buurt, voor Sacha voelt deze blog als een verdieping van de vriendschap, ze denkt dat dit voor Barbara ook zo is. Ze noemen elkaar niet voor niets “Spiegeltje”


Lief Spiegeltje,

Kijk, en hierom noem ik jou mijn Spiegel! Gisteren ging Jongste kuiken met 2 vriendinnen naar de Primark, had ik een soortgelijk gesprekje met de moeder van een van de vriendinnetjes en vandaag krijg ik deze brief van jou. Toeval?
Jongste had het er al wekenlang over: ze wilde zo graag met een paar vriendinnen naar de Primark. Dat er bij ons in de buurt geen Primark gevestigd is, daar hadden de dames niet over nagedacht. Gisteren vertrokken ze naar Arnhem-of-all-places, gebracht en gehaald door één van de ouders. (Niet omdat wij-ouders de Primark stimuleren maar omdat Arnhem-met-openbaar-vervoer voor 3 13-jarigen best pittig is)
“Maar waarom in vredesnaam de Primark?” vroeg ik haar. “De kleding van de Primark is zo goedkoop omdat blablablablabladiebla…” vervolgde ik. “Het is de Praaaaimark mam. Niet de Priemark” was haar antwoord. “En trouwens mam, als die zaak écht crimineel is dan zouden ze hier in Nederland ook geen winkels mogen hebben toch?” concludeerde ze tot slot. Alhoewel ik weet dat het helaas niet zo simpel ligt vond ik wel dat ze een punt had.
image
Zeg nu zelf Sas, als je een leuk shirtje ziet liggen bij de Kringloop waar ze de kaartjes uitgeknipt hebben, laat je het dan liggen omdat ‘het misschien wel van de Hennes of Primark zou kunnen zijn?
Ik weet het, het is struisvogelen.
Tja, je doet je best om je kinderen een beetje bewust op te voeden. En daar hoort sturen, bijsturen en soms, grenzend aan, manipuleren bij 😉
Hoe ik dat doe?
Net als jij, zaadjes planten en water geven. Nu heb ik alleen de neiging het zaadje iets teveel water te geven. Zoveel, dat ie verzuipt. Oftewel, mijn sturing verdrinkt en er resten slechts rollende ogen en “whatevers”.
Het is een lesje voor me: gedoseerd sturen. Pas als ik “jaahaaa mam, het is wel duidelijk” hoor heb ik door dat mijn subtiele sturing tóch weer een soort drammen is geworden.
Dus, heb ik haar mijn mening gegeven over het concept Primark (ohja Praaaimark) en mag ze zelf haar eigen beslissingen nemen. Het was haar eigen geld.
En ik ben het met je eens dat Nadenken en Bewustwording heel belangrijk is. En daar hebben ze ons voor nodig. Later kunnen ze weloverwogen hun eigen beslissingen nemen en dan hopelijk mét schuldgevoel de hele Primark leegkopen!
Of toch, met hun moedertje samen, langs alle leuke, vintage boetiekjes?

Ohja, geef me even een seintje wanneer de Primark in Dordrecht geopend is. 😉

Benieuwd waar bovenstaand blogje een antwoord op was? Kijk dan snel op Sorry about the mess, but we live here en vergeet vooral geen reactie achter te laten; hier en bij Sacha.

Slappe lach

Spiegeltje,

Weet je wat ik me laatst bedacht? Dat het weetikhoelang geleden is dat ik de slappe lach had. Ja, ik lach heus vaak. En kom regelmatig in hilarische situaties terecht. Maar écht de slappe lach waarbij de tranen over mijn wangen rollen is lang geleden. Zelfs zó lang geleden dat ik het me niet eens meer kan herinneren.

image

Ik bedacht me dat laatst omdat ik naar mijn kind keek en haar regelmatig de slappe lach zie hebben. Ooooh ik weet dat dat nog zo goed van vroegâh, toen ik haar leeftijd had. Sommige situaties werkten zó op mijn lachspieren, dat ik niet meer kon stoppen met gieren. En als er dan iemand (meestal een leraar in de klas) zei dat ik onmiddelijk moest ophouden boorde dat een nóg diepere laag aan en stikte ik er bijna in.
Of de keren dat ik buiten met vriendinnetjes speelde en zó verschrikkelijk de slappe lach had dat ik met gekruiste benen naar huis hinkelde en dan meestal nét de wc niet haalde. Dat was letterlijk de slappe lach; geen controle meer over den sluitspier. Mijn moeder vond dat trouwens minder lachwekkend.
Ik kan vol verwondering (en met een tikkeltje jaloezie) kijken naar mijn kind, als ik de tranen over haar wangen zie rollen van het lachen en er geen zinnig woord meer uit komt omdat ze dubbelgevouwen over de bank hangt te hikken. Meestal mis ik totaal de aanleiding, maar dat ter zijde.
Ik vraag me af wat er voor nodig is om weer eens lekker ouderwets de slappe lach te hebben? Is er een bepaald vorm van onbevangenheid voor nodig? De onbevangenheid die je als puber nog hebt en er bij ons onderhand wel afgeleefd is? Hoe zie jij dat Sas? Wanneer had jij voor het laatst de slappe lach en hield jij het niet droog.

En dan bedoel ik emotioneel incontinent hè.

Bovenstaand blogje is de start van een nieuwe rubriek: “Spiegeltje,…”
In deze blogjes schrijven Sacha Sorry about the mess but we live here en Barbara Barbaramama briefjes naar elkaar over alledaagse herkenbare of minder herkenbare dingen. Tweewekelijks verschijnt er een briefwisseling. De ene keer geeft Sacha antwoord op een brief van Barbara en de volgende keer andersom.
Sacha en Barbara leerden elkaar ongeveer 9 jaar geleden schrijvend kennen. En soms heb je dat: dan klopt alles. Levens lijken synchroon te lopen. En je hoeft de ander maar in de ogen te kijken of je hebt het gevoel dat je in de spiegel kijkt.

We wonen niet bij elkaar in de buurt, voor Barbara voelt deze blog als een verdieping van de vriendschap, ze denkt dat dit voor Sacha ook zo is. Ze noemen elkaar niet voor niets “Spiegeltje

Benieuwd naar de reactie van Sacha? Kijk dan snel op haar Blog

ik kijk uit naar jullie reacties! Vergeten jullie ook geen reactie achter te laten bij Sacha?

Home sweet home: Een buitenkeuken

Op vakantie waren we aan het brainstormen over de wensen die we nog hadden in-en-om ons huis. Een “Buitenkeuken” stond hoog op ons lijstje. Een hele echte buitenkeuken, met stromend water en een kooktoestel, hoefde voor mij niet. “Ik woon toch niet in een villa” zei ik tegen Lief die wat doorsloeg met zijn ideeën. Een plek om ons haardhout te bewaren én een BBQ-plaats moest het worden.
Alle goede ideeën worden hier gevolgd door een schetsje….(ik zie dingen namelijk nooit zo goed voor me en heb echt een voorbeeldje nodig)

Dit moest ‘m worden..

image

Je kent het programma: ” Help, mijn man is een klusser” vast wel. De mannen in dat programma zijn geen klussers. De naam van het programma kunnen ze beter vervangen door “Help, mijn man is een prutser”. De titel Klusser moet je eerst verdienen. En wat mij betreft is míjn man Kampioen Klusser! Wat mijn man ziet, kunnen zijn handen maken!

Nog geen 3 dagen na onze vakantie, en binnen 2 dagen, kreeg ik mijn zo gewilde Buitenkeuken.

image
imageimageimage

Ik ben zo verschrikkelijk blij met het resultaat!
Voorlopig blijft het nog mooi weer dus ik zie heel wat BBQ etentjes in het verschiet liggen.

Espania, por favor!

Met al 1 dag werken achter de rug en met het mistroostige weer van vandaag denk ik met weemoed terug aan onze vakantie. De zon, de zee, het strand, de boulevard, de Paëlla, de Sangria, de flamengo, Barcelona, Gaudí….het stroomt nog door mijn lijf en gedachten.

image
image
image

image

image

image

image

image

image

image

Espania, muchas gracias!
Adiós, te queremos…

Loungen in onze eigen achtertuin

De kussens voor de nieuwe loungebank zijn er! Het grote Loungen kan beginnen.
En ik ben daar heel goed in…in loungen.
Zeg nou zelf, dit nodigt toch uit tot neerploffen en voorlopig niet meer overeind komen?
We hebben er gewoon een tweede huiskamer bij!

image

Mijn handige en creatieve houtman knutselde wat leuke houten accesoires voor in de veranda.

Een fototoestelletje voor mij…

image

En een zaagje voor hem zelf…

image

Fijne maandag!

Bezoekje aan Loods 5

LOODS 5
Wat een supergave winkel is dat toch!

Vandaag gingen wij het nieuwe filiaal in Amersfoort eens bekijken. Ik voelde me net een kind in een snoepwinkel. Overal waar ik keek zag ik mooie, mooier, mooiste Woonaccesoires.

We kochten vooral spulletjes voor in de veranda.

image

Thuis alle nieuwe spulletjes uitgepakt en een mooi plaatsje in de veranda gegeven.

image

image

image

image

Oke, eerlijk is eerlijk…we gingen ook nog naar de Ikea.
Daar komt dit leuke roze stenen hertje vandaan.

image

image

image

image

image

image

image

image

Vrijdag worden de kussens voor onze (nieuwe) loungebank geleverd. De veranda is dan weer helemaal summerproof!

Nu de zon en de warmte nog……

Volle maan

Ik heb iets met de maan.

a3aff43fdc39228b19f2284925b851d2

Voor mij is de wetenschap dat de maan invloed heeft op al het levend wezen hier op aarde, vanzelfsprekend. Als ik bijvoorbeeld wel eens zeg: ” Pff, ik voel dat het weer volle maan gaat worden” word ik soms raar aangekeken. Of er wordt vol onbegrip gevraagd: “Ja hoor, hoe kun je DAT nou voelen?”.

Nou, gewoon, aan mijn lijf, aan mijn humeur, aan de manier waarop mensen op me reageren.

Zo ben ik bijvoorbeeld al zo lang ik het me kan herinneren, áltijd ongesteld met volle maan (too much information? 😉 )
De dagen vóór volle maan voel ik me onrustig, niet al te vrolijk, beetje weemoedig maar heb ik het gevoel alsof ik op allerlei manieren ” afgeremd” wordt. En dat beschouw ik als de kracht van de maan want je schijnt de dagen voor volle maan maar beter geen beslissingen te moeten nemen of veranderingen door te kunnen voeren. Gewoon ademhalen, zitten waar je zit en wachten tot de krachten weer afnemen….

Als de maan al zo’n grote invloed heeft op al het water op aarde: eb en vloed worden veroorzaakt door de maan, waarom zou het dan onzin zijn dat de maan ook een grote invloed heeft op onze vochthuishouding? De mens bestaat tenslotte voor een overgroot deel uit water.

11207376_10204691805875262_7521843216733044807_n

De verschillende maanfases hebben allemaal hun eigen invloed op ons. Je kunt het wat mij betreft totaal negeren (je kunt namelijk volgens mij prima een leven leiden zonder alle kennis over de maan), je kunt ook je leven helemaal inrichten rondom de maan (neem bijvoorbeeld de mensen die helemaal into de bio/dynamische landbouw zijn en zich richten op de maan/zaaikalender. Elk gewas gedijt weer goed bij een andere maanfase, zaaien en oogsten gebeurt volgens een maanschema) óf je kunt (en dat doe ik) leven met een enorm respect voor de maan en de krachten die de maan heeft, Doorstaan,Voelen en Beleven.

Vanavond is het volle maan. Sterker nog, op het moment dat ik dit nu typ (19:21) is de maan op haar volst. Helaas zien we niets door het dikke wolkendek. Veel mensen zullen denken: Als ik niks zie, dan is het er ook niet.

Maar ik voel wel beter…..

Ik wens My Sisters vanavond een fijne Volle maan ceremonie <3 <3 (volgende keer ben ik er wél bij!)

Bloei !!!

Bloemen in een prachtig bloemenveld.
Niet eentje hetzelfde, maar allemaal wonderschoon in haar soort.
Bij elkaar een kleurrijk geheel.
De één nog in de knop, de ander al bijna uitgebloeid.
De taal van de natuur.

image

Bloemen bloeien vanuit hun innerlijke groeikracht.
Zonder reserves of bedenkingen.
Bloemen kijken niet naar de bloem naast zich en denken:”tssss moet je háár zien! Uitsloofster!” Bloemen worden niet onzeker omdat het groepje bloemen even verderop vol in de bloei staat of gaan daardoor zelf minder mooi bloeien.

Kijk om je heen, zie de bloeikracht van anderen en voedt daarmee je eigen Kracht.

B L O E I !!!