Ontmoedigingsbeleid

Roken is slecht. Dat weet iedereen. Roken lijkt tegenwoordig zelfs not done.
Op veel plaatsen mág er niet eens meer gerookt worden. En als niet-roker ben ik daar uiteraard erg blij mee.
Maar nérgens vind ik roken zo storend als in-en-om een ziekenhuis.
Al 20 jaar ben ik verpleegkundige en heb qua roken heel wat veranderingen gezien. In mijn begintijd was het nog heel “normaal” dat er in de koffiekamer door de verpleging werd gerookt. De kamer stond blauw van de rook en na de koffiepauze werd er een walm van rook verspreid over de afdeling. Later werd dat gelukkig afgeschaft maar was het heel normaal dat er op bijna elke afdeling een Rookruimte was. Als ik mijn controles ging doen moest ik mijn patiënten regelmatig opzoeken in de rookruimte en controleerde ik de bloeddruk aan de ene arm terwijl de patiënt een sigaret in de andere hand had.
Ik heb jarenlang gewerkt op een afdeling waar patiënten met een rughernia werden geopereerd. Het was altijd heel frappant om te zien dat rokers een stuk sneller weer op de been waren dan niet-rokers. Niet-rokers luisterde naar de verpleging en de fysiotherapeut en mobiliseerden elke dag een klein stukje verder. Rokers daarentegen luisterden vooral naar Dokter Nicotine. En Dokter Nicotine adviseerde hen om eigenlijk direct ná de operatie zelfstandig naar de rookruimte te strompelen en een sigaret op te steken. Regelmatig moesten ik en mijn collega’s de patiënt van de vloer rapen omdat de hele wandeling naar de rookruimte en het genotstokje tóch teveel bleken.
Iets wat mij ook altijd verwonderde was dat veel longpatiënten, mét zuurstoftank en zuurstofslang in hun neus, aan het roken waren. Stikbenauwd, en maar doorroken. En wat dacht je van het ontploffingsgevaar!

Vandaag de dag heerst er, in ieder geval in “mijn” ziekenhuis een rook-ontmoedigingsbeleid. Voordat je het ziekenhuis binnenkomt hangen er bordjes met de tekst:”Dit is een rookvrij ziekenhuis”. Binnen is het dan ook nergens meer toegestaan om te roken…behalve in de speciale rookruimte met ingenieus lucht-afvoersysteem. Als ik er langsloop zie ik patienten zitten, of zelfs liggen want met een bed kan je er ook in, en denkt mijn zorgzame-ik “Lieve mensen, stop er toch mee”. Maar ik heb waarschijnlijk makkelijk praten. Ik weet heus wel dat roken hart(ver)stikke(nd) verslavend is en vooral voor díe mensen een welkome afleiding is in hun ziek-zijn. De sigaret, die in véél gevallen voor de ziekte zorgde, blijkt zich te ontpoppen als vriend; trooster; de schouder om op uit te huilen; de reddende engel; de afleider. En wie laat zijn vriend nu juist in die moeilijk periode vallen?

Voor personeel is het een ander verhaal vind ik. Ik ben echt van mening dat als je ervoor kiest om in een ziekenhuis te werken, in welke functie dan ook, je zeker een voorbeeldfunctie kan hebben. Een schrijnend voorbeeld is van járen geleden (misschien wel 15 jaar geleden) toen een longarts een patiënt kwam mededelen dat er verdacht plekje op de longfoto was gezien en de patiënt te woord stond met een pakje shag zichtbaar uit zijn doktersjas piepend. Echt waar, ik heb het echt meegemaakt!
Vandaag de dag vind ik het vooral storend als ik medewerkers-in-een-wit-uniform in de speciale ABRI’s zie staan, lurkend aan hun sigaret om vervolgens weer naar binnen te gaan om voor zieke mensen te zorgen. Om maar te zwijgen over de lucht van sigaretten die om hen heen hangt.
Zoals ik al zei heerst er een ontmoedigingsbeleid in ons ziekenhuis dat vooral geldt voor personeel. De plekken waar gerookt mag worden, worden steeds minder. En mensen moeten meer moeite doen om tussen hun werk door te kunnen roken.
Ik vraag me alleen wel af hóe ontmoedigend het is als er ABRI’s worden neergezet, compleet met prachtige hardhouten banken. En om de roker tegemoet te komen schaft het ziekenhuis zelfs speciale “Rookparaplu’s” aan om de roker droog van het ziekenhuis naar de rookplek over te laten komen. Het is alleen erg jammer dat veel mensen nog even een sigaret roken op weg naar huis, zo’n plu meenemen en natuurlijk ná het roken niet weer teruglopen naar het ziekenhuis om de plu weer in te leveren.
Hoezo ontmoedigingsbeleid? Je krijgt als roker nog een paraplu kado ook! Tel daarbij op de “kwartiertjes rookpauze” door de dag heen en roken wordt bijna aantrekkelijk op de werkvloer!

Photo 22-05-13 08 12 20

Photo 22-05-13 08 12 36

Ik zeg expres bijna. Want ik ben blij dat mijn eigen leven niet wordt beheerst door sigaretten. Van dichtbij maak ik die strijd elke dag mee. Het altijd op zoek zijn naar een moment om te roken. Het geïrriteerd raken als dat niet kan. Verslavingsgedrag. De stank. De schaamte. Stress. Angst voor ziekte.

“Toevallig” werkt mijn Lief in hetzelfde ziekenhuis als ik. Hij heeft nu de motivatie in zichzelf gevonden om te stoppen. Al bijna 2 maanden rookvrij! Lieverd, ik ben trots op je!

18 gedachten over “Ontmoedigingsbeleid

  1. Jane

    Wat goed van Mike, met zo’n steunende vrouw aan zijn zijde gaat het vast lukken om voor altijd sigaretvrij door het leven te gaan.

    Ik heb ook zo’n ontzettende hekel aan sigarettenrook. Van mij mag het overal verboden worden, maar ik zie het ook echt als ziekte dat mensen ondanks dat het hen kwaad doet toch blijven roken, verslaving is gewoon vreselijk.

  2. Sigrid

    Hier staan ze buiten bij de toegangsdeur van het ziekenhuis te roken. Je moet dus eerst door een rookgordijn voordat je naar binnen gaat. Bah!
    Toen ik zwanger was en 10 weken in het ziekenhuis lag, viel het me op hoeveel zwangeren er roken. Dat heb ik toch nooit kunnen begrijpen, al snap ik ook echt hoe moeilijk het is om te stoppen met roken.

    Hoera voor Mike! Wat heerlijk dat het hem gaat lukken!

  3. Wilma

    Wat goed dat je lief al even niet meer rookt.
    Kleine man noemt sigaretten steevast Viezeretten. Zijn oma, mijn moeder is en een echte sigaretverslaafde. Die komt er ook niet meer vanaf.
    Ik heb jaren gerookt, een pakje per dag, maar rook nu al 10 jaar niet meer. Ben nu zelfs een antiroker.
    Op mijn werk ( kdv ) mag natuurlijk ook niet gerookt worden, alleen buiten. Het stoort me wel dat de rokers extra pauze nemen door even naar buiten te gaan. Die tijd krijg ik ook niet extra. En als je er iets van zegt, krijg je nog een grote mond ook.

  4. Sarah

    Doet mij direct denken aan het liedje van The editors, smoker outside the hospital doors.
    Ik ben geen roker en de vriend ook niet. Zijn ouders wel. En toen we daar even moesten wonen omdat we verbouwden bleven ze binnen roken waar Dennis bij zat. Zucht… De vriend heeft (volgens mij) een chronische hoest overgehouden aan de rook bij hem thuis.
    Bij Dennis liggen er aan school ook vaak peuken van ouders die roken, ik heb het daar moeilijk mee. Maar gelukkig weet Dennis al dat roken niet gezond is, dat uw longen dan niet goed meer werken.

  5. Mariel

    Op mijn werk is de rookruimte weggestopt in de kelder. Een donker hok zonder ramen. Veel mensen gaan hierdoor toch buiten staan. Maar ik moet zeggen dat er in mijn omgeving steeds minder mensen roken. Gelukkig!
    Mijn kinderen zijn er ook van doordrongen dat roken super slecht is, want hun opa (mijn vader) is veel je jong overleden aan longkanker door roken. Ik hoop dus ook dat ze er nooit aan beginnen!
    Goed van je man! Doorzetten hoor!

  6. Pingback: what does a blue star mean on tinder

  7. Pingback: free online dating uk no registration

Laat een antwoord achter aan Jane Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *