Roeping?

Toen ik in de derde klas van de Middelbare school zat werd ik geacht te weten wat ik “later wilde worden”. Ik had echt geen idee; wist totaal niet wat ik leuk vond, waar mijn kwaliteiten lagen. (Gek he, op je 16de?) Mijn kwaliteiten die ik toen had waren lastig in een beroepskeuze te vangen.
Mijn moeder opperde: “Waarom ga je de verpleging niet in?”. En omdat ik daar geen écht goed tegen-antwoord op had stemde ik ermee in dat zíj mijn sollicitatiebrieven schreef (het was tenslotte háár idee! ;)).  Ik werd uitgenodigd bij 3 verschillende ziekenhuizen om te komen solliciteren voor de inservice opleiding tot A-verpleegkundige.  Ik weet nog dat ik bij het UMCU (toen nog AZU) solliciteerde.  Men vroeg mij wat mijn “visie op verplegen” was. HUH? Visie? Ik kende alleen het woord TELEvisie.
Afgewezen….. (9 jaar later wilde ze me overigens maar wát graag hebben en ik werk er nu al weer 13 jaar)
Uiteindelijk ben ik mijn opleiding gaan doen in een heel klein en gezellig ziekenhuis genaamd “Berg en Bosch” in Bilthoven (Nu bekend als de Bergman kliniek).
 Alhoewel het niet een bewuste keuze was van mij om de verpleging in te gaan bleek het toch wel een goede zet van mijn mams. Het past bij mij. Ik ben erin gegroeid en ik ben er nu trots op dat ik verpleegkundige ben.  Met veel beroepen zeg je:”Ik WERK als……(postbode bijvoorbeeld”. Maar een verpleegkundige BEN je…in hart en nieren. Als je werk hebt dat bij je past is dat heel fijn. Ik zit nu al (ahum) 22 jaar in het vak en als ik terugkijk is dat best al heel lang. Maar laatst kwam het keiharde besef dat ik nog minstens 25 jaar MOET! En daar schrok ik eerlijk gezegd van. Nog 25 jaar zorgen voor anderen, nog 25 jaar ziekenhuis, nog 25 jaar onregelmatige diensten draaien, nog 25 jaar flexibel zijn om in alle vernieuwingen mee te gaan, nog 25 jaar het enthousiastme kunnen opbrengen om mijn werk goed te doen. Want als je op het punt bent gekomen dat je dit vak uitoefent op de automatische piloot, kan je écht beter stoppen!
Moeder Theresa
Zover is het bij mij nog niet maar ik merk aan mezelf dat de toekomst me wat benauwt als het om mijn werk gaat. Ik heb het mooiste beroep van de wereld en ik zou eerlijk gezegd ook niet weten wat ik anders zou willen….of beter gezegd kúnnen.
Omdat ik al op zo’n jonge leeftijd een beroepskeuze moest maken, heb ik niet echt de kans/de tijd gehad om erachter te komen wat ik nog meer zou kunnen. Dat geldt natuurlijk niet alleen voor mij. Het andere uiterste zie ik ook: mensen die tot hun 25ste de ene na de andere opleiding (half) doen om uiteindelijk NOG niet te weten wat ze nou eigenlijk willen.  Maar betekent het dat ik DUS tot mijn, zoals het er nu uitziet, 67ste in mijn witte uniform loop? Zou ik een carriere-switch aandurven? En wat ga ik dan doen? Ik kan een hele lijst van dingen opnoemen waar ik slecht in ben en waar ik niet voor in de wieg gelegd ben. Zo ben ik helaas helemáál niet commercieel aangelegd en ben ik allergisch voor hiërarchie. Maar opnoemen wat ik wél kan lukt me niet.
 Oooooh wat lijkt het mij geweldig om een regelmatige baan te hebben. Eentje  waarbij ik mijn eigen kleding mag dragen (zodat ik er tijdens mijn werk hip en trendy uitzie) . Een baan waarin er op een andere manier creativiteit van mij verwacht wordt.
 ’s Morgens op mijn hippe opoe-fiets-met-krat-en-bloemenstuur naar een hip pand in de stad fietsen om daar, alvorens mijn hippe collega’s een goedemorgen te wensen, eerst naar het hippe Nespresso-apparaat te lopen en dan mijn eigen werkplek op te zoeken. Een hip en opgeruimd buro mét Apple en dan fijn de hele dag creatief bezig zijn. (Waarmee? Géén idee!) Ik wil maandagmorgenoverlegjes en vrijdagmiddagborrels en 1x in het jaar survivallen met mijn hippe collega’s om het teamgevoel te versterken. Ik wil brainstormsessies en overwerken en élk weekend vrij! Ik wil op hoge hakken door de gang naar het copiëerapparaat lopen, ik wil lange rode nagels en sieraden om in mijn werk! En er dan ook nog leuk voor betaald krijgen! Ik wil..ik wil…tja, WAT wil ik eigenlijk?
Bron
En op dit punt ben ik nu belandt: Wat WIL ik eigenlijk? Volgende maand word ik 40 en misschien hoort dit gewoon bij mijn midlifecrisis? Een punt in mijn leven dat ik terugkijk, de balans opmaak, eventueel de boel bijstel en weer verder ga… Ik merk dat ik erg onrustig word van het idee dat ik misschien terugkijk, de balans opmaak, NIETS bijstel en verder ga…..en dan inderdaad doorga met zorgen en verzorgen tot mijn 67ste!

Het komende jaar ga ik met dit gevoel aan de slag en kijken wat ik wil…en wat ik KAN. Want het is leuk om je gevoel te volgen maar de hypotheek moet ook worden betaald! En zoals gezegd: ik ben niet de enige met dit gevoel. Want vervang Verpleging voor Beveiliging en het verhaal slaat precies op mijn Lief!
Welke opleiding heb jij gevolgd en wat doe je nu voor werk? En wat zou jij eigenlijk willen?

Misschien helpt het me op weg…..

38 gedachten over “Roeping?

  1. Flo

    Grinnik, hoe ontzettend herkenbaar dit.
    Ik ben ooit begonnen als dierenartsassistente. Heb vervolgens bij een hondenfokker, verpleegtehuis, ruitersportzaak, lichamelijk gehandicaptenzorg en nu dus al 13 jaar bij de huidige werkgever.(politie dus) En doordat er binnen deze gelederen genoeg doorgroeimogelijkheden zijn hou ik het zo lang vol.
    En ja, soms baal ik ook van die onregelmatige diensten. Wil ik ook gewoon elk weekend thuis zijn. De feestdagen gewoon doorbrengen zoals ieder ander.
    Maar als ik er bij nadenk dat ik elke avond met manlief op de bank moet zitten (hij werkt ook onregelmatige diensten) dan benauwt me dat enorm!
    Geloof ook niet dat onze relatie dan stand zou houden.
    We zijn het gewend, we hebben beide onze eigen ruimte en dat willen we zo houden…….

  2. Suzan

    herkenbaar zeg!
    Ik wist ook precies wat ik NIET wilde, niet op kantoor met cijfertjes, niet in de verpleging… maar wat dan wel.
    Ik heb MBO-Civiele Diensten gedaan, gouden bergen werden beloofd, je kon hoofd schoonmaak worden bij een ziekenhuis, hoofd facilitair bij een bejaardentehuis. Ik heb 89 sollicitatiebrieven gestuurd en ik kon op vele plekken terecht als schoonmaakster. Dat heb ik ook een tijdje gedaan, toen kon ik bij de bakker terecht waar ik elke vrijdagmiddag en zaterdag werkte van mijn 11 t/m 17e, daar heb ik jaren gewerkt, superleuk.
    En toen zag ik een advertentie voor conducteur in de krant, ik dacht dat is wat voor mij, het krantenknipsel kreeg ik van 3 verschillende mensen “dat is wat voor jou”.
    Nu bijna 14 jaar conducteur, en ja het is echt wat voor mij!!
    Een tip, er worden nog steeds machinisten gevraagd, in Amersfoort sowieso, misschien ook wel in utrecht…

  3. Sigrid

    Ik ben na de havo begonnen met de hbo-v. Maar na de eerste stage (zonder begeleiding!) ben ik afgehaakt. En daar heb ik spijt van. Al jaren. Nog steeds denk ik, dat als ik toen begeleid was, ik nu misschien wel een collega van je was.
    Na wat studieomzwervingen ben ik uiteindelijk docent geworden. Onderwijs is leuk maar vergaderen en alles op papier moeten zetten, een stuk minder..
    Nu ben ik thuisblijfmoeder en dat bevalt heel goed maar ook ik zal weer eens moeten gaan werken en zit met hetzelfde dilemma al jij..
    Ik ben benieuwd wat je gaat doen!

  4. Belinda

    Ik wist ook nooit wat ik wilde, dus ik koos voor de HBO jeugdwelzijnswerk, omdat dat het dichtst bij lag. Ik kom uit een grote familie met veel kinderen en wat handicaps. Ik was gewend om van jongs af aan te helpen met verzorgen en oppassen. Dus in die lijn heb ik een opleiding gekozen. Ik ben uiteindelijk in de lichamelijk gehandicaptenzorg terechtgekomen. Toen ik tien jaar geleden zwanger was, ben ik wat anders gaan doen. Ik wilde niet en thuis en op mijn werk luiers verschonen. Na wat omzwervingen ben ik sinds 5 jaar bedrijfsmaatschappelijk werker, en runnen mijn lief en ik een eigen zaak hierin. Ik kom op heel veel verschillende plekken en daar geniet ik enorm van.
    Is medisch maatschappelijk werk misschien iets, je kent het ziekenhuiswezen

  5. Mascha

    Mooi stukje! maar..dat hip naar kantoor fietsen met je lange nagels, je hoge hakken en je bloemetjes op je stuur, dat wordt ook gewoonte.
    Die collega’s die je eerst als hip ziet worden ook maar gewone collega’s.
    Die vrijdagborrels sla je soms graag over omdat je thuis wilt zijn bij je kinderen en vent, maandagmorgenoverlegjes? gaaaaaap!
    Ja ik heb niet alleen in dat beroep gezeten waarin hoge hakken en rode lange nagels bijna een must zijn, de rest ken ik ook wel, en echt, het went, en het verveelt.
    Vind een beroep waar je verliefd op wordt, een beroep wat ook je hobby kan zijn, waar je je thuis in voelt en waar je jezelf kunt zijn.
    Is dat in een kantoorbaan, be my guest, conducteur? oppasser in de dierentuin? allemaal leuk!
    Neem de tijd om te ontdekken wat bij je past, en ondertussen mag je nog even Zuster Barbara zijn, je patiënten kunnen je nog niet missen..;)
    Maar ik snap wel waar je voor staat..ik zit mijn hele leven al zo..:D

  6. mamamia

    Ik werk al jaren als microbiologisch analist. Eerst bij een laboratorium voor dieren en nu werk ik in de voedselveiligheid. Heel leuk werk maar ook hier dat gevoel van nog 25 jaar?

    Mijn grote hobby is al jaren lotus (slachtoffer spelen). Daarbij maak (grimeer) ik zelf namaakwonden en acteer dus diverse letsels. Vooral bij EHBO lessen. Daar kwam ik er achter dat ik lesgeven ook erg leuk vond en 4 jaar geleden heb ik de opleiding voor instructeur gedaan (1 jaar)en daarbij ook reanimatie instructeur. Daar geef ik nu les in tijdens de avonduren bij verschillende EHBO verenigingen. Ook geef ik les bij opleiding voor nieuwe instructeurs in Friesland. Misschien is het iets voor je als verpleegkundige kun je enkele vrijstellingen krijgen en de opleiding duurt maar een jaar. Praktijklessen geven is erg leuk en je kunt vaak zelf de uren in plannen. Ik doe het er als hobby bij maar er zijn ook voldoende mensen die het als werk doen bijvoorbeeld bij BHV bedrijven.

  7. zjizjipke

    Hoi Bar!
    Ik ben zes jaar geleden afgestudeerd als vroedvrouw (in België is de verloskunde helemaal anders dan bij jullie, dus na een superstage in het buitenland zag ik het toch niet zo zitten om als vroedvrouw te werken bij ons…), ik heb dan 5 jaar op een dialyse-afdeling gewerkt en nu net een jaar op radiologie. Tussendoor heb ik ook getwijfeld wel of niet in de verpleging te blijven, misschien een bureaujob of lesgeven of zo? Ook met het gedacht: leuke kleren, nagels lakken, normale uren, geen weekends… Toen kwam er bij ons in het ziekenuis een positie vrij op radiologie en die uitdaging ben ik toen aangegaan. Voor hoe lang? Geen idee… Tot mijn pensioen? Waarschijnlijk niet. Wat dan wel? Euh… Weet ik niet!
    Ik heb altijd gedroomd om voor mezelf te werken, een winkeltje of zo, zo’n boekenwinkel zoals in de film Notting Hill of een wolwinkeltje of iets met allemaal prulletjes 🙂 Praktisch haalbaar? Euh, nee, nu toch niet, zoals je zegt, de hypotheek moet ook betaald worden! Maar we zien wel wat er komt… Ik ben altijd al juist terecht gekomen en als je je ogen gewoon maar openhoudt, zie je vanzelf de kansen! Denk zeker ook wat je wil en zeker niet wil, heb wat geduld, ogen open en het komt wel goed!
    En zeker blijven bloggen!

    Veel liefs, Zjizjipke!

  8. merula

    ow ja werk enzo *zucht*. Tja het blijft lastig, ik denk meer een goede balans vinden tussen werk-gezin-hobby’s etc. Overal is wel iets wat minder leuk is en het gras lijkt altijd groener ergens anders!
    (ik ben afgestudeerd als docent beeldende vakken, maar kwam er toch in het laatste jaar achter dat ik dat lesgeven niet leuk vond…. na wat gezoek ben ik nu tandartsassistente en dat bevalt nu eigenlijk nog steeds wel goed)
    succes met je midlifecrisis 😉

  9. Mireille

    Lieve Bar, dit verhaal had ik een jaar geleden kunnen schrijven!
    Het schijnt geloof ik toch wel bij de leeftijd te horen die twijfel en alles wat erbij komt kijken.
    Ik heb dat kantoor een jaar geprobeerd en geloof me na de eerste spanning ging ik zowat dood van saaiigheid.
    Uiteindelijk heb ik er voor gekozen om toch onregelmatig te blijven werken maar op een andere locatie en met een heel andere doelgroep.
    Uitdagend genoeg om voorlopig nog niet op uitgekeken te zijn denk ik
    en een leuke opstap naar een eventuele andere wel regelmatigere baan binnen deze sector.
    Succes!
    X

  10. Zaanse Zolder

    Ach meid, zo herkenbaar ! We zitten er allemaal mee. En voor mij is het vooral moeilijk om die balans tussen kinderen en werk te vinden. Mijn vorige baan (kantoor jaja) hield een jaar geleden op te bestaan. Een jaar lang heb ik gedacht en gedacht en gedacht maar ik wéét het gewoon niet. Ik heb gesolliciteerd als een gek maar toch gewoon kantoor (omdat ik dat nou eenmaal al 27 jaar doe), maar geen lange nagels hoor :-).
    En nu kan ik vanaf volgende week weer aan de slag, een baan mooi rond schooltijden gekneed en ik mag me gelukkig prijzen dat dat mogelijk is. Die spannende echt uitdagende baan moet dan maar komen als mijn slechthorende zoon wat steviger in z’n schoenen staat.
    Ik ben heel benieuwd of jij een grote stap durft te zetten!
    Liefs van Sylvia

  11. Judith

    oh ja helemaal herkenbaar.alleen was ik altijd juf aan t spelen vroeger met poppen of andere kids. en later op mijn 17e vroeg ik me af wat wil ik? en ook mijn moeder zei. waarom geen Pabo. en dat ben ik dan ook gaan doen. opleiding zelf vond ik minder.maar juf zijn is super! ben 15 jaar juf geweest en nu sinds 2 jaar door verhuizing bewust thuisblijfmoeder, maar nu ons mannetje naar school gaat.zou t leuk zijn.. tja wat….kan ik nog meer dan alleen juf zijn??ik zou niet weten wat en eigenlijk ligt mijn hart toch bij de kids…al liggen hier de banen niet voor t oprapen in t onderwijs dus.. eens zien wat t brengt in de toekomst..ik ben 43 trouwens.

  12. helen

    Hier een SPH-er die met LVG-jongeren werkt. Ik droom net als jij (behalve dan die lange nagels: niks voor mij!)van een andere werkkring, maar krijg ook niet duidelijk hoe dan. Want dít kan ik het beste, en geeft veel ruimte voor thuis: man werkt wel regematig, en ik werk zo veel mogelijk als hij thuis is. Zo hoeft kleine Puck maar twee dagdelen naar het KDV. Dus voorlopig blijf ik dit maar doen.
    Kan je niet minder gaan werken? En in de tijd die je over houd (al is het maar een halve dag) gaan kijken wat je leuk vind en wat er kan?
    succes ermee in elk geval!

  13. Kris

    Hier ook een juf. Heb zo’n 7 jaar fulltime als juf voor 3-4-5 gewerkt. Super leuk, maar heel hectisch. Nu een kleintje en nu geef ik nog twee dagen les aan mijn eigen klas (3-4-5).

    Maar voor altijd? Hmmm…ben net 30 geworden en ik wil dolgraag eens een keer iets voor mezelf beginnen.

    Ga anders eens je hobby’s bij langs, waar wordt je blij van? vraag eens rond hoe anderen jouw baan zien. En maak dan een mix van mensen (moeder, vriendin, buurvrouw, collega, e.d.) zo krijg je ook een hele andere kijk op je eigen ik!

    Succes!

  14. Barbaramama

    Helen, ik werk al weinig hoor. Gemiddeld 2 dagen in de week dus ZAT tijd om daarnaast iets anders te gaan doen. Daar zit ’t ‘m ook. Ik wil eigenlijk méér gaan werken nu de kinderen wat ouder zijn. Een logische stap zou zijn om in mijn eigen werk meer te gaan werken maar ik ga de komende tijd gebruiken om na te denken of ik dat wel wil…

    Nogmaals bedankt voor alle mooie reacties tot nu toe!

  15. Evelyn

    Na een dramatisch lange mavo-carriere (zes jaar) hoefde ik nog maar gedeeltelijk naar school, partieel leerplichtig heette dat. Ik ging een éénjarige opleiding doen voor de horeca, zodat ik meteen met leren kon stoppen zodra het wettelijk was toegestaan. 🙂

    Op mijn 29e ben ik SPW gaan doen. Drie jaar na mijn diploma begon het weer te kriebelen en heb ik Maatschappelijk Werk en Dienstverlening gedaan. Erg leuk! Maar ook een beetje veel, achteraf gezien. Maar; ik heb het nu alweer bijna vier jaar achter de rug en ik heb mijn plekje volgens mij gevonden als coördinerend begeleider. Het beste van twee werelden: Met mensen werken (voornamelijk zorgen voor je teamleden, maar zijdelings ook voor de bewoners) én alle weekenden vrij. Ik vind het heerlijk!! (Ook al ben ik de ORT nu kwijt, natuurlijk)

    Succes met nadenken! Er komt vast iets op je pad!

  16. Bibliss

    Toen ik klein was, wilde ik Spaanse Danseres worden…maar dat kon niet, ik ben blond en had vullingen in mijn kiezen (DAT hebben Spaanse Danseressen niet werd verteld)…Toch bleef ik dansen en ik wilde naar de Ballet Mavo….maar dat kon niet, ballerina was toch geen vak!!! Daarmee kon je niet op een fatsoenlijke manier aan de kost komen…
    Toen werd het Stewardess….EINDELIJK een roeping, helaas werd mij een verkeerd vakkenpakket geadviseerd dus ik belandde op de MEAO…zo vre-se-lijk niets voor mij, maar ja…ik zou wel een vak leren!!!
    De afgelopen 24 jaar zat ik dus op kantoor, soms vervelende baantjes, soms leuke, vaak hele leuke. Ambitie???? Wat is dat?? Ik heb het naar mijn zin en ik verdien de kost, wat wil je nog meer.
    Tot daar mijn 40e verjaardag kwam…NOG 25 (toen nog) jaar naar kantoor?? Liever niet, als ik dat kon voorkomen, nou…dan graag!!!
    En toen kwam DE KANS, die heb ik met beide handen aangegrepen. Het is nog niet officieel, maar binnenkort gaat waarschijnlijk het roer om en staan mijn lief en ik aan het roer van onze eigen mode-zaak!!!! Zo niet waar ik voor heb geleerd en zo vre-se-lijk spannend. Wij wagen de sprong en we gaan wel zien waar we komen…. En de hypotheek??? Ach die kijkt maar…we kunnen altijd nog huren (ok…nu draaf ik door)

    xx

  17. PippiPander

    Ik ben ook verpleegkundige maar nu op een laag pitje, ik werk alleen nog via het PGB. Het geeft me veel vrijheid en voelt niet als werken terwijl ik er wel een inkomen uithaal dat is toch wel superdeluxe he?! Maar ik zat nog op school toen ik op mijn 18e samen gingen wonen dus heb altijd nog de kans gehad om zelf wat aan te modderen en dingen te proberen, dat doe ik nu ook nog. Ik kan er met mijn 25 jaar verder niet veel zinnigs over zeggen maar weet wel dat soms echt moet durven én doen want anders veranderd er nooit wat! Herken het wel dat als je meer uren wilt je juist dán na gaat denken! Ik werkte op een woongroep met 8 autisten en toen ik meer uren wou ben ik het PGB er bij gaan doen omdat ik bang was niet zoveel dagen in zo’n strakke structuur te kunnen werken en die afwisseling was en is super! Maar ja, ook dat is persoonlijk. Succes met wat je ook besluit!

  18. kim

    He Barbara,
    Ik had hetzelfde!! Wilde niet tot mijn 67 ste in het witte pakkie rondlopen ook al is het een heel mooi vak! Ben nu HBO pedagogiek verder en ik kan alle kanten op. Doe nu post-HBO mediation en kan daarmee straks nog meer. Mijn tip is om het ziekenhuis uit te gaan en voor een kleinere organisatie te gaan werken. De lijntjes worden korter en het werk daardoor interessanter!En een opleiding (lees:diploma) biedt meerkansen maar is ook fuckingveel werk pff haha! Jekan ookwat uurtjes voor dekinderthuiszorg gaan doen,kan gewoon naast je gewonebaan

  19. Anonymous

    Dag Barbara, ik ben een collega van je moeder, 55 jaar en verpleegkundige. Vanavond tijdens het eten sprak ik mijn twijfels uit over de invulling van mijn huidige baan. Een prachtig vak…voldoening, sociaal, medemens, aardige collega’s. En tegelijkertijd…beroepsmoe wat betreft bepaalde taken, ver doorgevoerde bezuinigingen, matige financiële en organisatie gebonden waardering.
    Ik werk drie dagen in de week en verschuil mij er nu achter, dat er veel vrije tijd tegenover staat. Dat mijn leven in balans is. Enerzijds de behoefte om dienstbaar te zijn en anderzijds tijd genoeg om mijn creativiteit een uitweg te laten vinden. Ook verschuil ik mij achter mijn leeftijd. Ik beheers een vak waar ik trots op mag zijn; ‘verpleegkundige’ en mijn andere eigenschappen mag ik uitleven in mijn vrije tijd. En toch en toch…was ik nu nog 40 geweest, dan had ik het roer omgegooid.(denk ik, zeg ik nu) Want dat wat het dichtst bij mijzelf in de buurt komt, is te vrijblijvend, daagt mij niet genoeg uit. Veilig, dat wel, ik hoef niet meer te kiezen van mijzelf, ik spring niet meer in het diepe, het zal mijn tijd wel duren…maar ach, was ik 40, dan wist ik het wel 😉 succes! Groet Maya

  20. Mama van Tiener en Peuter

    10 jaar geleden ben ik moeten stoppen als verpleegkundige, mijn lijf kon het niet meer aan, maar ik mis het nog steeds! Voor ik de verpleging in ging heb ik de opleiding voor activiteiten begeleiding gedaan, dat is ook erg leuk hoor!!! Dan kan je hip naar je werk en bent toch lekker de hele dag met mensen bezig!

    Heel veel liefs, en sterkte in je zoektocht, M

  21. *MaDiBue*Handicraft*

    ooo wat herkenbaar dit.ook ik zit in twijfel,maarja stoppen kan zo 1,2,3 niet en ja en dan??
    Wat kan ik… wat wil ik….tegenwoordig “moet” je maar blij zijn met een vaste baan,maar toch….
    en ik wordt 35 dit jaar…
    Ik denk met je mee faam!!!

  22. Anna

    Eigenlijk werk ik pas 5 jaar in het vak waar ik in opgeleid ben (psycholoog), maar ik herken dit enorm. De psychologie is een mooi vak, en je kunt er wel allerlei kanten mee op, zeker nu ik een postdoctorale opleiding heb gedaan kan ik “overal terecht”…maar misschien wil ik wel iets HEEL anders! Of ik heb gewoon nog niet de ideale werkplek gevonden, dat kan natuurlijk ook. Ik vind het soms erg zwaar waar ik nu werk, vooral omdat ik in bepaalde gevallen een advies moet geven – waar voor mensen heel erg veel vanaf hangt. Ik zit dan in een beoordelingspositie, terwijl ik dit vak juist heb gekozen heb om náást mensen te staan en samen met ze aan de slag te gaan, op weg naar iets positiefs. Goed, werk-twijfel ook bij mij dus…
    Wat mij helpt (al ben ik er ook nog niet uit) is bedenken welke aspecten van vorige banen mij aanspraken.

    Mijn CV: ooit ben ik woonbegeleider geweest via een flexpool – bij kinderen en volwassenen met verschillende beperkingen. Ik kon dus verschillende (doel)groepen proberen. Toen ik met volwassenen met een vrij hoog niveau werkte, en langere tijd op een vaste plek, had ik het het meest naar mijn zin. Ik heb ook een tijd als onderzoeksassistent gewerkt bij een onderzoek naar “psychosociaal welbevinden”. Mensen kwamen naar ons, en ik nam dan een uitgebreid interview af, of ik ging naar de mensen thuis. Ik heb in die tijd hele interessante mensen ontmoet, en het was enorm leuk om ze in hun thuissituatie te zien.
    Onlangs heb ik kennisgemaakt met lesgeven, en hoewel ik het zeer spannend vond, ging het goed, en dat was zo’n kick!

    Succes met je zoektocht!!

  23. Roos

    Haha, die hippe baan met Nespresso-apparaat zoals jij beschrijft, die wil ik ook wel! En dan inderdaad geen idee wat voor werkzaamheden er dan zoal bij passen. 😉 Een collega van mij heeft vorig jaar de stap gemaakt na zo’n 20 jaar als secretaresse gewerkt te hebben, juist de zorg in te gaan. Grappig om dan nu jouw verhaal te lezen. Succes met je zoektocht!

  24. Pingback: what to send on tinder

  25. Pingback: free online dating london

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *